Yangın..

Ne olabilir ki senden başka..

Aşk'ın hastalığına kapıldım..

Gözlerinden sonra..

Bir derman ararken yaralarıma..

Ayrılığı kaptım soğuk yağmurla..

Ateşler içindeyimm..

Yanıyorum ıssız ormanlarda..

Yetiş.. Yüreğim.. Yetiş..

Yangın var kalbimde..

Umrunda olmasın ışıklar

Sevdiğini derin bir çukurda yalnız bırakıp,ölümü isteyecek derecelere sokacak kadardı bu duyduğum.. Hayattan.. senden..Duygusuz kötü bir aktör gibi..

Ne zamandır duyduğum en ağır histi ve içimde acıdan inleyen organlarım zangır zangır titriyordu...

Korkudan mı artık.. Yoksa korktuğumun başıma gelmesinden miydi ?

Kendimden çok sevdiğimden mi duydum bunları ?

Bekleyişimin sonuydu..

En ağır kapıları kilitleyip , en karanlık yerlere girmekti niyetim..

Çünkü en aydınlık bildiğim o gözlerin.. ( Derin bir sessizlik )

Işıktan umudum yok.. Güneşim bana küsmesin..

Allah büyüktür gözlerin.. Hiç yaşlarla bana gelmesin..

Aydınlıktan karanlığa bu hisler.. Akaaaarr gi-der. Ve biter .

Son gözler

Son sözlerden önce bakar o her zaman..
Karşı koyulmaz bir cesarettir.
Yaşarsın,yazarsın geçmişi satır satır sayfalarına..
Kış sobası gibi her şeyi yakabilir aniden..
İnsansın,bu yüzden unutulmaz ne mutluluklar
Ne de sevdiğinle yaşadıkların..
Ama her sözün sonunda olur bir bakış..
İşte bu son bakış. Tüttürür bacayı..
Gördüğünde öldüm sanırsın aslında..
Ölmek için görmüşüm dersin bunca yıl..
Son sözler mi bu son gözler mi ?
Benim için mi ? Hayır.. Hayır..
Öldüğümü bilmek mi yoksa .. Sevgimm..